جمعه ٢٧ مرداد ١٣٩٦


  چاپ        ارسال به دوست

قصیده ای زیبا در مدح حضرت معصومه سلام الله علیها از امام خمینی
قصیده ای زیبا در مدح حضرت معصومه سلام الله علیها از امام خمینی

در ديوان شعري امام خميني - قدس سره - مجموعاً سه قصيده وجود دارد كه از آن جمله، قصيده «مديحه نورَيْن نَيِّرَيْن، فاطمه زهرا و فاطمه معصومه عليهما السلام» مي باشد كه حضرت امام آن را طيّ 44 بيت در فاصله سالهاي 1324 - 1309 ش. مطابق با 1355- 1340 ق. سروده اند.

سبك امام در قصيده سرايي تلفيقي از سبك عراقي و خراساني است؛ ولي سبك اخير در قصايد ايشان غلبه دارد. از نشانه هاي سبك عراقي، صنايع بديعي است كه در قصيده هاي امام به كار رفته است و از مشخصات سبك خراساني سادگي الفاظ، رواني فكر، خالي بودن از تخيلات دور از ذهن، كمي لغات دشوار و عدم ارائه صنايع ادبي است.به هر حال، قصيده مورد بحث، سرشار از مضامين بلند عارفانه و اسرار شگرف معنوي در رساي گوهر درخشان صدف وجود، حضرت فاطمه معصومه عليها السلام است كه به نوعي گوياي مقام و منزلت والاي زن در آيين مبين اسلام ناب محمدي و بيانگر نگرش و انديشه سترگ امام راحل دراين باره مي باشد.

ای‏‏‏‏ ازلیّت، به تربت تو مُخمّر!                                    وی‏‏‏‏ ابدیّت، به طلعت تو مُقرّر!

آیت رحمت ز جلوه‏‏ تو هویدا                                     رایَتِ قدرت در آستینِ تو مُضْمَر

جودت، همبسترا به فیض مقدّس                             لطفت همبالشا به صدرِ مُصَدّر

عِصمتِ تو تا کشید پرده به اجسام                           عالَم اجسام گردد عالَم دیگر

جلوه‏‏ تو، نور ایزدی‏‏ را مَجْلی‏‏ٰ                                   عِصمت تو، سِرّ مُختفی‏‏ را مَظهر

گویم واجب تو را، نه آنَتْ رُتبت                                  خوانم ممکن تو را، ز مُمکِن برتر

مُمکن اندر لباس واجب پیدا                                     واجبی‏‏ اندر ردای‏‏ امکان مُظْهر

ممکن، امّا چه ممکن، علّت امکان                             واجب، امّا شعاعِ خالقِ اکبر

ممکن، امّا یگانه واسطه فیض                                فیض به مِهْتر رسد، وزان پس کهتر

ممکن، امّا نمودِ هستی‏‏‏‏ از وی‏‏                                  ممکن، امّا ز مُمکِناتْ فزونتر

وین نه عجب، زانکه نور اوست ز زهرا                          نور وی‏‏ از حیدر است و او ز پیمبر

نور خُدا در رسول اکرم پیدا                                        کرد تجلّی‏‏ ز وی‏‏ به حیدر صفدر

وَ ز وی‏‏، تابان شده به حضرت زهرا                             اینک ظاهر ز دُختِ موسی‏‏ جعفر

این است آن نور، کز مشیّت «کُنْ» کرد                       عالم، آنکو به عال است مُنوّر

این است آن نور، کز تجلّی‏‏ قدرت                               داد به دوشیزگان هستی‏‏ زیور

شیطانْ عالِم شدی‏‏ اگر که بدین نور                           ناگفتی‏‏ آدم است خاک و من آذر

آبِروی‏‏ مُمْکِناتْ جمله، از این نور                                 گر نَبُدی‏‏، باطل آمدند سراسر

جلوه‏‏ این، خود عَرَض نمود عَرَض را                            ظِلّش بخشود جوهریّتِ جوهر

عیسی‏‏ مریم به پیشگاهش دربان                              موسی‏‏ عمران به بارگاهش چاکر

آن یک چون دیده‏‏بان، فرا شده بر دار                            وین یک چون قاپقان، معطّی‏‏ بر در

یا که دو طفل‏‏اند در حریم جلالش                                 از پی‏‏ تکمیل نفس آمده مُضطَر

آن یک، «انجیل» را نماید از حفظ                                  وین یک «تورات» را بخواند از بر

گر که نگفتی‏‏: امام هستم بر خلق                              موسی‏‏ جعفر ولّیِ‏‏ حضرتِ داور

فاش بگفتم که این رسول خدای‏‏ است                          معجزه‏‏اش می‏‏ بُوَد همانا دختر

دختر، جُ‍ز فاطمه نیاید چون این                                    صُلْبِ پِدر را و هم مَشیمهی‏‏ مادر

دختر، چون این دو، از مَشیمه‏‏ قدرت                              نامد و ناید، دگر هُماره مُقدّر

آن یک، امواج اعلم را شده مبدأ                                     وین یک، افواج حلم را شده مَصْدر

آن یک، موجود از خطابش مَجْلی‏‏ٰ                                   وین یک، معدوم از عقابش مُسْتَر

آن یک، بر فرق انبیا شده تارک                                       وین یک، اندر سرْ اولیا را مِغفر

آن یک، در عالم جلالت «کعبه»                                      وین یک، در مُلک کبریایی‏‏«مَشْعَر»

«لَمْ یَلِد» م بسته لب و گر نه بگفتم                               دختِ خُدایند این دو نور مُطهّر

آن یک، کوْن و مکانْش بسته به مَقْنَع                              وین یک، مُلکِ جهانْش بسته به مِعْجَر

چادر آن یک، حِجابِ عصمت ایزد                                     مِعْجَرِ این یک، نقابِ عفّتِ داور

آن یک، بر مُلک لایَزالی‏‏، تارُک                                         وین یک، بر عرش کبریایی‏‏ افسر

تابشی‏‏ از لطفِ آن، بهشتِ مُخَلّد                                   سایه‏‏ ای‏‏ از قهر این، جحیم مُقَعّر

قطره‏‏ای‏‏ از جودِ آن، بِحارِ سماوی‏‏                                   رَشْحه ‏‏ای‏‏ از فیض این، ذخایر اغیر

آن یک، خاکِ مدینه کرده مُزّین                                        صفحه‏‏‏‏ قم را نموده، این یک انور

خاک قم، این کرده از شرافتْ جنّت                                   آب مدینه، نموده آن یک، کوثر

 عرصه‏‏ قم غیرت بهشت برین است                                 بلکه بهشتش، یَساولی‏‏ است برابر

زیبد اگر خاک قم به «عرش» کند فخر                                شاید، گر «لوح» را بیابد همسر

خاکی‏‏، عجب خاک! آبروی‏‏ خلایق                                     ملجأ بر مُسلم و پناه به کافر

گر که شنیدندی‏‏ این قصیده‏‏‏‏ «هندی‏‏»                              شاعر شیراز و آن ادیب سخنور

آن یک طوطی صفت همی نسرودی                               «ای‏‏ به جلالت ز آفرینش برتر!»

وین یک قمری‏‏ نمط هماره نگفتی‏‏                                   «ای‏‏ که جهان از رُخ تو گشته منوّر!».

(دیوان امام، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ص 227-229)

منبع: موسسه تنظیم و نشر آثار امام - مرکز اسلامی انگلیس


٠٢:٢٩ - يکشنبه ٢٥ مرداد ١٣٩٤    /    شماره : ٣٦٤٤٧٦    /    تعداد نمایش : ٦٢٧٣


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 364552 | کل بازدید : 5285630 
اخبار