شنبه ٠٥ خرداد ١٣٩٧


  چاپ        ارسال به دوست

آیت الله میرزا جواد تبریزی
آیت الله میرزا جواد تبریزی به دعای خیر شما عزیزان محتاجم

اشاره

«گوش بکنید که چه ها عرض می کنم عزیزان من! اینها که می گویم به درد شما می خورد.» این جمله ها، تکه کلام بزرگ مردی بود که در فضای باطراوات درس خویش در مسجد اعظم قم، حوالی ساعت نه تا ده صبح به خیل عظیم شاگردانش می گفت.

30 آبان 1385، سال روز عروج ملکوتی آیت الله العظمی شیخ میرزا جواد تبریزی رحمه الله و آرمیدن او در آغوش خاک مقدس قم در کنار مرقد پاک کریمه اهل بیت علیهم السلام ، حضرت فاطمه معصومه علیهاالسلام است. مرجع تقلیدی که به فرموده رهبر معظم انقلاب، تقوا و پارسایی اش در کنار خلق و خوی مردمی و اخلاق پدرانه، او را در میان طلاب و جوانان و بسیجیان به شخصیت محبوبی تبدیل کرده بود. چه باشکوه و به یادماندنی بود تشییع آن عزیز سفرکرده در نخستین روز آذرماه سال گذشته، در میان توده های مردمی که با او وداع جانانه ای کردند.

تولد

آیت الله تبریزی در سال 1305 در شهر تبریز در میان خانواده ای مذهبی چشم به جهان گشود. تحصیلات علوم جدید را تا پایان سال دوم دبیرستان در همان شهر به پایان رساند تا اینکه عشق و علاقه فراوان به مکتب اهل بیت علیهم السلام و روحانیت شیعه، او را به سوی تحصیل در حوزه کشاند. این گونه بود که پس از گذراندن تحصیلات جدید، با شوق فراوان، در هیجده سالگی تحصیل علوم دینی را آغاز کرد و در چهار سال، مقدمات و مقداری از دروس سطح را در شهر تبریز به پایان رساند.

هجرت به قم

آیت الله تبریزی برای ادامه تحصیل، شهر و دیار خویش را در سال 1327 به قصد ورود به حوزه علمیه قم ترک گفت. ایشان در قم دوره سطح را به پایان برد و در اوج شکوفایی علمی و فقهی، وارد درس خارج استادان گران مایه ای چون مرحوم آیت الله العظمی سیدمحمد حجت و مرحوم آیت الله العظمی بروجردی شد. در طول این مدت، شاگردی نزد آیت الله زنوزی تبریزی و آیت الله العظمی بروجردی، از او در فقه و اصول، چنان طلبه ممتازی ساخته بود که مرحوم بروجردی، او را به عنوان مسئول امتحان گیری از طلاب حوزه انتخاب کرده بود.

سفر به نجف اشرف

علاقه فراوان به ادامه تحصیل آن هم در کنار مرقد پاک امیرمؤمنان علی علیه السلام ، آیت الله تبریزی را بر آن داشت تا به نجف اشرف برود. ماجرای این سفر مقدس شنیدنی است:

آن مرحوم روزی در محضر علما و بعضی از مراجع وقت آن زمان در قم نشسته بود که بحثی علمی پیش می آید و تنها ایشان به خوبی از عهده پاسخ برمی آید. همین امر موجب شگفتی حاضران می شود. اتفاقا در آن جمع، شخص تاجری که فردی دین دار و علاقه مند به روحانیت بوده، حضور داشته است. پس از جلسه، از آیت الله تبریزی می خواهد که قدری صبر کند و سپس از ایشان می خواهد اگر خواسته ای دارد، بفرماید. آن مرحوم نیز می گوید: «من خیلی علاقه دارم برای ادامه درس و بحث به نجف بروم، ولی به دلیل نبود امکانات نمی توانم.» آن شخص تاجر، مخارج سفر را فراهم می کند و آیت الله تبریزی پس از پنج سال حضور در حوزه قم، در سال 1332 به نجف اشرف می رود.

شاگرد ممتاز آیت الله خویی

 

آیت الله میرزا جواد تبریزی را باید از شاگردان برجسته مرحوم آیت الله خویی دانست؛ چه آنکه همواره مورد عنایت خاص ایشان و طرف مشورت آن مرد بزرگ بود. آیت الله خویی، آینده این شاگرد ممتاز را بسیار درخشان توصیف می کرد و می گفت: «میرزا جواد، فاضل و مجتهد مطلق است».

آیت الله تبریزی پس از گذشت 23 سال حضور در حوزه مقدس نجف اشرف و تحقیق و تدریس و تبلیغ معارف اهل بیت علیهم السلام ، سرانجام در سال 1355 هنگام بازگشت از مرقد سیدالشهداء علیه السلام از سوی رژیم بعث عراق، دستگیر و به ایران فرستاده شد.

پس از ورود به میهن نیز دوباره در حوزه علمیه قم، فعالیت های علمی خود را از سر گرفت. ایشان در طول سال ها تدریس، هزاران طلبه فاضل را به جامعه اسلامی تحویل داد و حوزه درس ایشان، جزو شلوغ ترین حوزه های درسی به شمار می آمد.

ویژگی های برجسته اخلاقی

اشتیاق فراوان به کسب دانش

اشتیاق فراوان به تحقیق و تدریس، از جمله ویژگی های شخصیتی آیت الله تبریزی بود که همگان را به شگفتی وامی داشت. ایشان معمولاً شبان گاه به مطالعه می پرداخت و با صدای اذان صبح سر از کتاب برمی داشت. این جمله ایشان معروف است که می فرمود: «من چهل سال است معنای تعطیلی را نفهمیده ام».

فروتنی

آیت الله تبریزی با آنکه از نظر علمی جزو شگفتی های روزگار بود و در حوزه به عنوان مرجع تقلید شناخته می شد، ولی این مسئله هیچ گاه موجب نمی شد در برخورد با مردم به ویژه شاگردان، رفتاری غرورآمیز داشته باشد. ازاین رو، بارها دیده می شد که ایشان به خانه شاگردان خود می رفت و جویای حال آنها می شد. آن مرحوم حتی روزهای تعطیل و جمعه نیز تا نزدیک اذان ظهر و عصر، پاسخ گوی مسائل علمی طلاب بود.

مردمی زیستن

در روزهای جنگ تحمیلی که شهر مقدس قم مورد موشک باران ارتش بعث عراق قرار داشت، بارها از آیت الله تبریزی خواسته شد شهر را به قصد مکانی امن تر ترک کند، ولی پاسخ ایشان تنها یک جمله بود: «چرا باید عده ای زیر موشک باشند و ما راحت باشیم؟»

هنگامی هم که مسئولان شهر تصمیم گرفتند سنگرهایی از پیش ساخته شده را به خانه ایشان منتقل کنند، با پاسخ منفی ایشان روبه رو شدند.

ارادت به رزمندگان جبهه

در طول هشت سال دفاع مقدس، بارها مشاهده شد که هنگام حمله رزمندگان اسلام به دشمن بعثی، مرحوم آیت الله تبریزی مشغول زمزمه دعای توسل بود. علاقه ایشان به رزمندگان فوق العاده بود، به طوری که در جاهای گوناگون از آنها با عنوان بهترین انسان های روی زمین نام می برد. همچنین با توصیه های مکرر ایشان، بسیاری از شاگردانش در جبهه های نور علیه ظلمت شرکت کردند و در این میان، گروهی نیز شربت شهادت را نوشیدند.

توصیه به جوان ها؛ تحصیل و تهذیب

آیت الله تبریزی به جوانان و به ویژه طلاب جوان توصیه می کرد: «جوانی را غنیمت بشمارید که زودگذر است. درس خواندن برای خدا، از بهترین اعمال است. شما زحمات و مشقات آن را تحمل کنید تا ان شاءالله به درجات عالی علم برسید.» همچنین بارها می فرمود: «توصیه این جانب به شما این است که ابتدا به درس اهمیت بدهید و از نظر علمی و اخلاقی خود را پرورش دهید و در مجادلات علمی، سعی کنید از جاده انصاف و اعتدال خارج نشوید».

عشق و ارادت به آل رسول صلی الله علیه و آله

عشق و ارادت آیت الله تبریزی به اهل بیت علیهم السلام ، برای همه عاشقان خاندان عصمت و طهارت مثال زدنی بود و عزاداری به سمت حرم حضرت معصومه علیهاالسلام با پای پیاده، در روزهای شهادت حضرت زهرا علیهاالسلام از ویژگی های ایشان به شمار می آمد. خود آن مرحوم به عنوان عاشقی پاک باخته اهل بیت علیهم السلام فرمود: «ذکر فضایل اهل بیت علیهم السلام و عزاداری به صورت دسته های سینه زنی و مواکب حسینی که موجب زنده نگه داشتن خاطره مظلومیت و سیره اهل بیت و بیان گر کرامات آن خاندان باشد، از عبادات است و باید مورد توجه جدّی باشد».

وصیت نامه

بی شک، وصیت بزرگان دینی، نه تنها برای امروز، بلکه برای همیشه می تواند مفید و اثربخش باشد. در اینجا، بخش هایی از وصیت نامه آیت الله تبریزی را مرور می کنیم:

به طلاب عزیز نصیحت می کنم با جدیت و تلاش، تقوای الهی را پیشه کار خود کنند و در امر تحصیل تلاش کنند و همواره رضای خدا را مدنظر داشته باشند.

عزیزانم! سُکّان هدایت مردم به دست شماست. کاری نکنید دل امام زمان(عج) به درد آید. او ناظر بر اعمال ما به اذن خداست و در همین جا از پیشگاه مبارکشان می خواهم که اگر کوتاهی از طرف این جانب سر زده، بر من ببخشند.

عزیزانم! به دعای خیر شما نیاز دارم. من چه در میان شما باشم یا نباشم، دلی به دنیا نبسته ام که در ادای وظیفه خود تردید کرده باشم. هنگامی که در میان شما بودم، خود را یک خادم کوچک حساب می کردم که امیدوارم این خدمت ناچیز مورد رضایت اهل بیت علیهم السلام واقع شده باشد که رضای آنان رضای خداست. حال که در میان شما نیستم، به دعای خیر شما عزیزان محتاجم.

منبع: پایگاه اطلاع رسانی حوزه


١٣:٥٣ - جمعه ٢٣ مرداد ١٣٩٤    /    شماره : ٣٦٤٤٠٦    /    تعداد نمایش : ٥٦٣٨


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 417373 | کل بازدید : 6255655 
اخبار